نمىگفته جز آن كه او را باز مىداشته است تا آن كه پيرمردى از بنى هاشم به نام يحيى بن محمّد عريضى را مىبيند كه به او مىگويد : آن كه در طلبش هستى ، در صريا [ محلّه‌اى نزديك مدينه ] است . به صريا رفتم و به دهليزى آبپاشى شده وارد شدم و خود را روى سكّويى انداختم . غلامى سياه [ از خانه ] به سوى من بيرون آمد و مرا از ماندن منع كرد و راند و گفت : از اين جا برخيز و برو . من گفتم : چنين نمىكنم . او به درون خانه رفت و سپس به سوى من بيرون آمد و گفت : داخل شو . داخل شدم . مولايم را ديدم كه ميان خانه نشسته است . هنگامى كه مرا ديد ، با نامى صدايم زد كه جز خانواده‌ام در كابل ، آن را نمىدانستند و چيزهايى را برايم مقرّر كرد [ كه به من داده شود ] . به ايشان گفتم : خرجىام از ميان رفته است . بفرماييد چيزى به من بدهند . به من فرمود : « هان كه آن حتماً به خاطر دروغت مىرود ! » و به من خرجىاى عطا كرد و خرجىِ همراه خودم [ كه به دروغ گفته بودم از ميان رفته است ] ، گم شد و آنچه به من عطا فرموده بود ، سالم ماند ؛ امّا سال دوم كه باز گشتم ، كسى را در آن خانه نديدم . « 1 » ر . ك : ص 33 ( ابو سعيد ) . 2 / 18 : محمّد بن اسماعيل 801 . محمّد بن اسماعيل « 2 » ، فرزند امام كاظم عليه السلام - كه كهن‌سال‌ترين شخص از نسل پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در عراق بود - ، نقل نموده است كه : من او ( امام زمان عليه السلام ) را هنگامى كه نوجوان بود ، ميان دو مسجد [ مكّه و مدينه يا كوفه و سهله ] ديده‌ام . « 3 »

--> ( 1 ) . كمال الدين : ص 497 ، الخرائج و الجرائح : ج 2 ص 962 . ( 2 ) . ر . ك : ص 96 ح 811 . ( 3 ) . الكافى : ج 1 ص 330 ح 2 ، الإرشاد : ج 2 ص 351 ، الغيبة ، طوسى : ص 268 ح 230 ، إعلام الورى : ج 2 ص 218 ، كشف الغمّة : ج 3 ص 239 ، الصراط المستقيم : ج 2 ص 240 ، بحار الأنوار : ج 52 ص 13 ح 8 .